Zabbers

Bike (dis)assembly area, vliegveld Christchurch. Koos heeft de zitting van zijn fiets al gedemonteerd.

Dit moet menig automobilist in Nieuw Zeeland zich nog danig inprenten!

Koos heeft meteen de gelegenheid aangegrepen om bezoeken te brengen aan verschillende filialen van zijn donut-imperium.

En wie liepen we in Springfield tegen het lijf? Bart Simpson!!

Epiloog,
het verhaal was nog niet af, dus hier nog een laatste update over de reis naar huis.
Op 27 februari zijn we vroeg opgestaan om op tijd op het vliegveld te kunnen zijn. Het vliegtuig vertrok dan wel pas om 15.35 uur maar omdat we niet zeker waren van de beschikbaarheid van fietsdozen moesten we rekening houden met een extra trip naar een fietsboer in Christchurch.
De fietsdozen waren echter geen enkel probleem want na het betalen van 40 dollar stonden we te stuntelen in een drukke vertrek/aankomsthal met 2 volbepakte ligfietsen en 2 forse opgevouwen kartonnen dozen. Nu hebben ze ook op het vliegveld in Christchurch een zgn. 'Bike assembly area', die ze voor het gemak maar precies aan de andere kant van het gebouw gesitueerd hebben dan waar de fietsdozen verkrijgbaar zijn. We konden geen 'bike disassembly area' vinden dus we hebben het er toch maar op gewaagd om de fietsen te demonteren in een montage gebied. Dat dit niet zonder meer kan bewees het feit dat er verschillende keren een beveiligingsbeambte met hasj-hond ons kwam besnuffelen. De hond bleek ook van kaas te houden want die werd na het besnuffelen van de bagage van Koos helemaal opgewonden (ik dik het wat aan beste lezers).
Nog een tip voor andere fietsers die met hun eigen fiets reizen: Koos kwam erachter dat er naast fietsdozen op het vliegveld ook dat 'bolletjes plastic' en ty-raps (cable raps) te koop zijn. Wij hadden de raps onderweg ergens gescoord en het bolletjes plastic heb ik de hele reis in een van mijn tassen bewaard (weegt niks). Had dus niet persé gehoeven.
We waren al om 10.45 uur klaar met de demontage activiteiten wat betekende dat we zeeën van tijd over hadden. Lanterfanten geblazen dus.
Het inchecken 's middags duurde nogal lang. De meneer aan de balie had problemen met het inchecken van onze fietsen en hij moest -tig keer hulp vragen aan collega's. En dan komt het onvermijdelijke tijdstip van het wegen van de luggage. En helaas, de fietsen moesten deze keer wel op de weegschaal, i.t.t. het inchecken 3 weken geleden op Schiphol. We hadden samen 45 kg overgewicht uitgaande van 20 kg bagagevrijheid. We moesten naar een andere balie voor het betalen. Het berekenen van dat overgewicht was wat ons betreft één groot raadsel. Ik zal het voor de liefhebbers toch maar even vermelden. Het verhaal was als volgt: Als we de fietsen meenamen tot Amsterdam hadden we 20 kg bagagevrijheid maar zou dat ons zo'n 5300 dollar(!) gaan kosten, dat is ruim 2200 eurietjes. Daar heb je een nieuwe, superdeluxe Nazca voor!! Dat zou vooral komen doordat London-Amsterdam door een andere maatschappij gevlogen werd. Ja ja...
Maar als we de fietsen meenamen tot London hadden we 25 kg bagagevrijheid (dan hadden we nog maar 35 kg overgewicht) en zou het 53 dollar per kg kosten. Wat altijd nog uitkomt op 1855 dollar voor twee fietsen (is 370 euro pp). Maar dan zouden we het laatste stuk naar Amsterdam nog moeten bijbetalen. De keus was uiteraard niet zo moeilijk. Omgerekend viel de prijs van vervoer natuurlijk mee omdat op de heenreis de fietsen 'gratis' mee waren gegaan. Dan gaat het over 185 euro per enkele reis en daar kunnen we zeer wel mee leven. Maar waarom de verschillen zo groot zijn is ons een raadsel, temeer ook door onze ervaringen, zo'n 27 uur later op Heathrow. We hadden daar maar heel weinig tijd bij het inchecken naar Amsterdam dus dat betekende dat we moesten haasten, iets wat we de hele vakantie niet gedaan hadden, dus dat was even wennen. De tassen hadden we zo te pakken maar waar bleven de fietsen! "Just wait, they arrive soon", zei een zeer vriendelijke Indiase meneer met een heerlijk accent dat aanvankelijk geruststellend werkte. Maar de fietsen arriveerden niet soon en dus toch maar geinformeerd bij de Qantas balie. Die snapte het uiteraard ook niet en er ging getelefoneerd worden. Ondertussen was Koos erachter dat we al te laat waren voor het aansluitende vliegtuig. We moesten immers ook nog, per trein, naar de vertrekterminal. Dat gaf aan de ene kant rust want we waren toch te laat, aan de andere kant waren we benieuwd hoe dit opgelost zou gaan worden. We wilden ondertussen toch wel erg graag naar huis. De fietsen werden gevonden en wij de trein in. Op papier klinkt dat heel vlot maar ze hebben daar bedacht dat je niet met zo'n bagagetrolley het perron op kan zodat je de hele mikmak zo'n 30 meter naar de trein moet verplaatsen. En het moet er daarna ook weer uit natuurlijk. Het leek ondertussen wel slapstick, dat gedoe met al die bagage.
Bij de balie van British Midlands ons verhaal gedaan maar de mevr. maakte er geen enkel probleem van en boekte ons voor de eerstvolgend vlucht om 10.45 uur. Koos wilde ook deze mevrouw onmiddellijk adopteren als onze moeder. Dat heeft hij deze reis herhaaldelijk aan diverse mensen van verschillend pluimage (meestal wel van de vrouwelijke soort) aangeboden, zonder succes overigens. Maar we konden gaan inchecken, voorbereid voor het betalen van een fiks bedrag i.v.m. dat overgewicht. Een uiterst vriendelijk meneer vroeg gaandeweg of we voor de fietsen betaald hadden en Koos antwoordde onmiddellijk, zeer adrem en op uiterst vanzelfsprekende toon: "Yes, in Christchurch." Waarna de man zijn gevleugelde antwoord gaf: "Okay". Waarna we de fietsen in konden leveren bij de large luggage afdeling van het vliegveld. We hebben elkaar zeer voorzichtig en zeeeeeeer neutraal aangekeken tijdens de incheckhandelingen. Nog neutraler dan bij het vertrek 3 weken geleden in Amsterdam (ook bij British Midlands) want toen verwachtte we op een ander moment nog wel een rekening. Niet dus. Dus fietsers: vliegt allen met British Midlands!
Alhoewel.... we hebben per ongeluk gezien hoe omgegaan wordt met de bagage: We werden naar het vliegtuig vervoerd met een bus. Voor het vliegtuig moesten we, in de bus, wachten voor het instappen. We zagen de bagagewagentjes, 3 op een rij, aankomen rijden, ook met onze fietsen erop. Tijdens een te scherpe bocht van de chauffeur kieperde van het achterste wagentje de fietsdoos van Koos eraf en kwam op het asfalt terecht. De chauffeur ging boven op zijn rem, de wagentjes schaarden allemaal door die handeling en de man liep met een uitermate relaxte pas naar de doos. Die hij vervolgens optilde en hup, met een ervaren zwaai (houding: dat-doe-ik-altijd-zo) zo ongeveer teruggooide op de kar. Terwijl er toch echt met knoepers van letters en herhaalde malen 'Bike pack' op staat (is toch engels volgens mij) en het een en ander toch wel wat weegt. En dat er misschien fietsen en spullen in zitten van om en nabij 2000 euro, och..... Afgezien nog van de tassen en koffers die onder de fietsdoos lagen. Ik kan me er elke keer over opwinden en ik weet dat ik daar niks mee op schiet, behalve dat ik me telkens bewust wordt van een latent aanwezig aggressie-gen. Maar het blijft onvoorstelbaar hoe er met andermans spullen omgegaan wordt.
En toen waren we ineens in Amsterdam na een comfortabele zit want we zaten bij een nooduitgang. Vooral Koos kan dat door zijn lengte waarderen want daar heb je meer beenruimte.
De douane in Amsterdam bleek t.o.v. de andere bezochte landen een verademing want geen tassen door poortjes, schoenen en je riem uitdoen, je petje afzetten, je laten fouilleren door vreemde handen dan wel zo'n bodyscan apparaat. Nee, gewoon doorlopen als je niks aan te geven hebt.
Waarna de hereniging volgde met onze geliefden. Ik zal niemand vermoeien met deze verhalen maar ik zal volstaan met de mededeling dat het, ondanks dat het amper 3 weken was, weer errrrrrrrrrg leuk is om het 'een en ander' in je armen te sluiten. Het blijkt dat je na 30 uur reizen, 20000 km en 3 weken weg toch ergens een plekje op deze aarde hebt waar alleen jij thuis hoort en waar je ook thuis komt. Sterker nog: waar je verwacht wordt. Ook mooi!!!!!

26 februari,
we zijn in Christchurch gearriveerd, in hotel Camelot, recht tegenover de cathedraal. Klinkt allemaal heel deftig maar dat valt wel mee. Alhoewel we vannacht ieder een 2 persoons bed tot onze beschikking hebben. Op de open plekken kunnen dan mooi onze fietsen liggen. De autoverhuurder was zo aardig om ons naar het centrum te brengen zodat we het stuk door de stad niet hebben hoeven fietsen.
Vanmorgen vanuit Woodend toch nog maar even naar Akaroa gereden wat op het schiereiland ligt ten oosten van Christchurch. 9 Miljoen jaar geleden is dat ontstaan vanuit vulkanische activiteiten en nu ligt er midden in het centrum daarvan een haventje. Van daaruit kun je boeken om met dolfijnen te gaan zwemmen, iets waarover we wat dubbele gevoelens hebben.
Onderweg hebben we weer eens veel lol over de clownsneuzen. Er zijn nogal wat wegwerkzaamheden waar we even moeten wachten. We plachten de laatste dagen dan onze neuzen op te zetten en tegelijkertijd proberen we zo dom en wezenloos mogelijk uit onze ogen te kijken. We liggen helemaal dubbel van de reacties van mensen. Die reageren tamelijk onverwacht met zo mogelijk nog dommere blikken: opgetrokken wenkbrauwen, half openvallende monden. Sommige negeren ons ook als ze ons zien naderen.
Vandaag ook geinformeerd bij Qantas alhier over de beschikbaarheid van fietsdozen bij hun terminal op het vliegveld. Ze kunnen ons niet voor 100% garanderen dat er dozen beschikbaar zijn! Lekker he!! We gaan morgenvroeg echter op tijd naar het vliegveld zodat we, mochten er geen dozen meer zijn, nog tijd hebben om in Christchurch bij een fietsenboer dozen te scoren. We zien wel.
Als rechtgeaarde Nederlander moet ik toch nog wat over het weer zeggen en dat is dat het vandaag tamelijk zonnig is met licht zomerse temperaturen. Ondanks de doordeweekse donderdag heerst er een weekends sfeertje met een markt en veel mensen.

22 1/2 februari, voor wie het nog niet wilde geloven, hier in Nieuw Zeeland vieren ze wel degelijk carnaval! Vandaag liepen we nietsvermoedend een cafeetje binnen, alwaar we werden vergast op originele carnavalsklederdrachten. De keukenprinses op de foto, die overigens een bekende NZ levensliedvertolkster is, stond erop met ons op de foto te gaan, wat we natuurlijk niet konden weigeren. Haar vader schijnt de bekende Nieuw Zeelander 'Larry Cook' te zijn, maar dat terzijde. Gelukkig hadden we onze clownsneuzen bij (zitten in de survival-kit (you never know)) en konden we ons volop in het feestgedruis mengen. Ze kunnen er wat van, die Kiwi's!!

De feestvreugde bereikte bij haar haast orgastische hoogten bij het aanschouwen van onze neuzen.

22 februari,
gisteren zijn we de hele dag onderweg geweest naar Queenstown en we hebben ook de hele dag regen gehad! Onderweg natuurlijk weer hele mooie landschappen gezien, ondanks (of dankzij) de regen leverde dat weer sprookjesachtige taferelen op. De kleuren worden door al dat vocht extra 'scherp' zou je bijna zeggen: het groen wordt nog groener. Wel jammer dat je niet echt ver kunt kijken dan. Het betekent ook dat we Mount Cook helaas niet gezien hebben! We zijn tot onder de top geweest maar het was zo vochtig van de regen dat we ook toen de top niet hebben kunnen zien. Ook gistermorgen niet toen we weer vertrokken van een camping langs het meer, wat zowat onderaan de berg ligt.
Gisteren ook nog even staan lijken bij een brug waar een soort van bungyjump centrum was. Voor 178 dollar mag je je daar vanaf de brug de diepte in laten storten. Leuk om eens van dichtbij te zien. De jongste jumper daar was 10 jaar dus als we misschien volgend jaar gaan kan Cas dit record breken .
Vandaag zijn we van Queenstown naar Fox Glacier gereden, waar we gaan overnachten. Dit ligt langs de westkust. De rit was weer adembenemend! De rit begon vanmorgen droog maar toen de middag aanbrak braken ook de hoosbuien weer los! Af en toe regende het zo hard dat de ruitenwissers het amper konden bijhouden, en dat uren aan een stuk! Het regenweer in combinatie met de wind leverde wel mooie foto's op van de kust.
Op dit moment van schrijven is het zondagavond, terwijl de zondag in Nederland nog moet beginnen. Blijft een beetje vreemd, die omgekeerde wereld. Zo is Koos ervan overtuigd dat het badwater hier tegen de klok in door het putje wegspoelt. Dit omdat we hier op het zuidelijk halfrond zitten! (hoe zou dat zijn als je rond de evenaar woont?) Ook de kleurentelevisies zouden hier anders afgesteld staan om dezelfde reden. We hebben al een keer de hele avond naar een omgekeerd tv-toestel gekeken omdat Koos niet genoeg kon krijgen van de kleuren. Ook wat betreft magneetjes zal dit anders zijn. Zoals bekend kunnen magneten hun magnetisme verliezen als je ze te hard op de grond laat vallen. Hier moet je ze met geweld tegen het plafond gooien om ze hun magnetisme te laten verliezen. Verder loopt Koos hier de hele dag met een rood hoofd rond, w.s. ook omdat we eigenlijk de hele dag ondersteboven bezig zijn. Het levert hier ook hele melige dialogen op. Ik weet niet of een van onze lezers hier uitsluitsel over kan geven? We horen het graag want in googlen hebben we hier geen zin.

Indruk van het slechte weer vandaag: "Houston, we've got a problem..."

20 februari, vandaag beleven we hier een zeer druilerige dag. We zitten zo'n 100 km van Mount Cook en we hebben afgelopen nacht geslapen in onze vers gehuurde Toyota Hi-Ace! Geen camper maar gewoon een gesloten bestelbusje. Onze fietsen kunnen er perfect in mee vervoerd worden en we kunnen er met gemak in slapen. Koos heeft zelfs nog ruimte over. En vandaag, met die regen, is het wel heerlijk om 'luxe' rond te kunnen toeren. Gisteren zijn we met het busje vertrokken uit Christchurch en hebben we een locatie bezocht uit The Lord Of The Rings films: Edoras. Dat ligt bij Mt Potts en de bult waarop indertijd Edoras gebouwd is heet Mt Sunday. Je kunt van de filmset echter helemaal niks meer terugvinden. Om op mt Sunday te komen moet je overigens nog een stukje wandelen waarbij je enkele malen door wat riviertjes moet waden. Omdat er enkele krokodillen in de buurt waren was dat nog een riskante aangelegenheid. Dit  laatste verzin ik er maar bij om het wat spannender te maken, dus deze voorlaatste zin moet u niet lezen, beste lezer. Op Edoras aangekomen was het uitzicht, (zoals gewoonlijk zou je bijna zeggen) weer adembenemend. We waren er wat later op de middag zodat het licht, in combinatie met de wolken, een sprookjesachtige sfeer opleverde. Was trouwens nog een flinke rit, met als laatste attractie zo'n 30 km gravelweg.

Vanaf Edoras (Mt Sunday) gezien.... Nog woorden nodig?

Rechts, net buiten beeld, een krokodil loerend naar prooi.... Koos hoefde echter slechts met zijn sokken te wapperen om het ondier af te schrikken!

Mooie fietsdoos.... (Slechte een klein beetje overgewicht)

18 februari, en toen zaten we in Christchurch! Na een hele dag lanterfanten in Kaikoura (waar we trouwens ook weer zeehonden gezien hebben, op aanraak afstand!) zijn we op de trein gestapt en hebben we een ritje gemaakt van ongeveer 3 uur. In Christchurch zijn we vanaf het treinstation met de fiets dwars door de stad naar een backpacker hotelletje gereden. Het is hier extreem vlak, waterpas volgens mij, er is geen berg te bekennen tot dusver maar we zijn ook pas net hier. Het is niet een hele grote stad, ik geloof zo'n 380.000 inwoners. Ik had beloofd een filmpje op de website te zetten maar dat gaat niet door! Het filmformaat van de videocamera is niet gangbaar dus dat moeten jullie tegoed houden. Maar we hebben ook nog een fototoestel dus daarom maar wat kiekjes van de afgelopen dagen.

Koos op de weg Seddon - Kaikoura. Zijn grijns was zelfs de volgende dag niet van zijn gezicht te meppen!

Op dezelfde weg bij een restaurantje genaamd The Store. Binnen stond vermeld dat ze 'award-winning' zijn geweest maar we weten niet waarin. Het zou goed kunnen dat het met het gebak te maken heeft want dat was me toch lekker......... Het pand staat pal aan de kust met een hele leuke aankleding: veel hout, stenen ornamenten. Eigenlijk een plek waar je de eerste dagen niet weg wilt maar ja....

Deja-vu? zoals de engelsen zeggen?

14 februari,  de treinreis van Pukekohe naar Taumarunui was prachtig en ondanks de 4 uur reistijd in een oogwenk voorbij. Wat een landschappen. Soms volgt de trein de weg ernaast helemaal niet en zie je dus stukken land die je vanaf de weg niet kunt zien. Prachtig!! Vanmorgen kennis gemaakt met weer eens een aardige Kiwi (ze noemen zichzelf zo echt!), een gepensioneerde boer die zijn vrouw en schoonzus wegbracht naar de trein. Wederom heel belangstellend en hij vertelde ook over de Nederlandse emigranten sie hier eind 50-er jaren gekomen zijn. Dat die, i.t.t. de volgende generaties, wel erg hard hebben moeten werken om iets op te bouwen. Hij sprak er heel respectvol over. Je wordt hier trouwens zelf erg vrolijk van al die hartelijkheid. Het maakt dat je je welkom voelt, dat de mensen hier trots zijn dat je in hun land je tijd komt doorbrengen. Ze hebben ook een soort van natuurlijke vriendelijkheid in hun omgang. Alsof ze jou al jaren kennen. Thuis wordt ik dan snel argwanend omdat normaal (auto)verkopers dit soort amicaliteit ten toon spreiden om je te paaien. In Nederland valt deze hartelijkheid op omdat dit niet de normale manier is van omgaan met elkaar. Misschien zijn alle Kiwi's wel goede verkopers! Ik ben dus benieuwd hoe een echte Nieuw-Zeelandse verkoper de zaakjes aanpakt. Zou er geen verschil zijn in omgang? Of zou een verkoper hier weer ander gedrag vertonen wat hen onderscheid van de rest? Of is die NOG amicaler? We zien ook wel dat onze fietsen een enorm aanknopingspunt zijn tot gesprek. De Kiwi's steken hun verbazing/verwondering/lachspieren niet onder stoelen of banken. Ze zijn vrij direct en altijd positief. Jong of oud, het maakt niet uit, iedereen wil een praatje maken. Sommige vragen zelfs of wij Kiwi's zijn, wat een compliment is voor ons engels. Heel veel mensen vragen ook of de fietsen 'custom build' zijn, zelf gemaakt dus en hebben deze fietsen nog nooit gezien 'in this configuration', oftewel met de pedalen en het stuur op een heel andere plaats dan ze gewoon zijn. Voor morgen hebben we de volgende treinreis alweer geboekt: de laatste 700 km naar Wellington. Wederom geen fietsdag dus, helaas. De volledige treinreis naar Wellington vanaf Pukekohe was gisteren volgeboekt, vandaar dat we het in 2 keer moeten doen. Maar dat is geen straf, geloof ons

Hierboven: Koos met zijn voeten in The Firth of Thames (mond uit in The Pacific), na Orere Point en voor Kawa Kawa bay

Ready to go and go and go and go and ..............

13 februari.
Excuses voor het wat onsamenhangende verhaal en de spelfouten van gisteren, lezers. Ik was aan het typen terwijl er een zwitserse gast me in mijn nek stond te hijgen. Die was na mij aan de beurt en sommige mensen vinden dat ze dan vaak van die geluidjes moeten laten horen om te laten merken dat ze er zijn. Daar kan ik niet tegen. De fouten zijn verbetert.
Vandaag een stevige rit gemaakt van Miranda naar Pukekohe. Die rit hebben we echt gepland omdat in Pukekohe een treinstation is die op de route ligt van Auckland naar Wellington. Die trein rijdt slechts eenmaal per dag de route en willen we ergens komen dan is dat nu het gunstigste station om op te stappen.
Vandaag ruim 70 kilometer afgelegd, al klimmend en dalend. Er zaten  ook stevige klimmetjes bij, zo stevig dat ik de allerlichtste versnelling heb moeten draaien. Ik ga dan met 6 km/uur (!) omhoog. Ik schaam me er niet voor, zeker niet met volle bepakking.
Vandaag hadden Koos en ik allebei voor het eerst het volle besef dat we toch echt in Nieuw Zeeland aan het fietsen zijn. De eerste dagen wilde dat niet echt bij me door dringen. Ik wil het heel graag zo beseffen dat ik op een of andere manier in een andere stand van 'zijn' zou willen springen.  Maar vandaag is dat anders, stilaan spring ik op die andere stand merk ik. Misschien ligt het eraan dat we nu al een paar keer hier geslapen hebben.
Wat misschien ook helpt om op een andere stand te springen zijn de intensere ervaringen die optreden bij inspanning. Het gevoel van totale eenzaamheid wat je overkomt als Koos ver vooruit is, je geen auto's hoort, je zweet als 5 otters tegelijk en je hart voelt maar ook letterlijk hoort kloppen in je keel van de inspanning. Dan even stoppen met fietsen en even bijkomen. De totale stilte, d.w.z. het ontbreken van onnatuurlijke geluiden zoals het zachtjes ratelen van de ketting, het zoemen van de banden, lijken de natuurlijke omgevingsgeluiden te versterken: het elegante ruisen van de bladeren, de af en toe wel zeer vreemde vogelgeluiden, de miljarden krekels die onophoudelijk en met hoog volume hun geluid produceren. Dit en het kloppen van je hart in je keel doet je a.h.w. opgaan in de natuurlijkheid van de plek waar je dan bent. Met dat verschil dat niemand anders dan jij je hart hoort kloppen. Dat denk je tenminste. Volgens mij kijkt de omgeving ook een beetje naar jou.
Je krijgt leuke gedachten onder het fietsen. Ik heb er nog wel meer maar die bewaar ik voor een volgende keer.
Maar goed, morgenvroeg moeten we om 8.15 uur de trein nemen naar Taumarunui. A.u.b. in 1 keer goed uitspreken! Het valt niet mee om sommige plaatsnamen uit te spreken, ook  niet na 5 keer proberen. We hebben er verschrikkellijk veel lol over. In een volgend schrijven zullen we wat voorbeelden geven. We hebben ook de langste plaatsnaam ter wereld ontdekt. Ik heb de wegenkaart niet bij de hand helaas, en het is al ondoenlijk om de naam op te lezen, laat staan om te onthouden.
See ya!!!

12 februari
gisteren niet kunnen schrijven omdat we ergens waren waar zelfs geen telefoonbereik was. Klinkt ondertussen wel heel erg verwend. Dat was in Orere Point, ten oosten van Auckland. Daarvoor hebben we verschrikkellijk moeten klimmen en het verschrikkelijke sloeg vooral op  de temperatuur in combinatie met de luchtvochtigheidgraad. Die scheen 99% te zijn geweest en alleen al het kijken naar de snelheidsmeter veroorzaakte zweet op het voorhoofd. Overal zweet eigenlijk. Ook de fiets van Koos hebben we gerepareerd, een nieuwe snelspanner en tijdens het monteren van zijn voorderailleur brak diat klemmetje ook nog! Gelukkig stonden we voor de fietswinkel dus dat was niet zo heel erg.
Weer ontzettend veel aanspraak gehad door allerlei soorten mensen. Allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Dit is enorm opvallend. Vandaag zit ik dit te tikken in Orere Point waar ook heelwater bronnen zijn. Dat wel maar helaas geen koud biertje te krijgen. We gaan de mogelijkheden van een treinreis bekijken want we komen er achter dat het vanaf vandaag nog maar 14 dagen is. Iets waaraan we eigenlijk nog niet over willen denken maar omdat we in Christchurch aan willen komen moeten we wel, helaas.....

11 februari (7.45  uur)
We zijn net wakker geworden in ons Aucklandse hotel. Gisteren na enige vertaging in Melbourne om 20.00 uur hier aangekomen. Daar werd onze tent ontsmet, die moest mee naar de douane die dat daar ook netjes gedaan hebben. Er mogen geen grassen en zaden (en nog een hele waslijst van spullen) mee Nieuw Zeeland in. Wij mochten er gelukkig wel in, wij stonden niet op de lijst. Maar ze hebben de tent keurig netjes behandeld. Er was ook nog een uiterst vriendelijk (oud-nederlandse) douanier die ons door de douane heeft geloodst en die ook wel wilde weten van de ligfietsen.  De dozen met de fietsen stonden ook keurig op ons te wachten bij de bagage, de dozen beschadigd maar de fietsen gelukkig niet. Koos is wel een snelspanner van zijn wiel kwijt. Die ligt ergens in een Boeinig 747-400 alwaar technische medewerkers zich weer eens hetEN  hoofd breken welk onderdeel van een Boeing ze nu weer gevonden hebben. Overigens heeft niemand gerept over de extra kosten voor vervoervan de fietsen waar we al die tijd zo mee hebben gezeten. De fietsen zijn uiteindelijk gewoon gratis meegegaan! Ben benieuwd of dat voor de terugreis ook zo 'soepel' gaat.
We hebben heel veel aanspraak met onze fietsen. Heel erg veel mensen komen even een praatje maken. Vrijwel niemand heeft ooit een ligfiets gezien en sommigen bekijken de boel tamelijk sceptisch. En het stikt hier van de nationaliteiten, leuk!
Nou, zo meteen gaan we met de trein naar een zuidelijk gelegen stadje, ik weer zo niet meer de naam ervan (Papakura o.i.d), die namen is nog erg wennen. Het is hier in Auckland niet fijn om te fietsen, hebben we al gezien. En we kunnen ook nog niet fietsen omdat Koos nog nooit getraind heeft om op 1 wiel met de Pioneer een helling te bedwingen van 5%. Het station is hier kennelijk ook maar een stukje verder.
See ya, zoals ze hier bijna allemaal zeggen en tot het volgende berichtje....

9 en 10 februari
Dag lezers! Het eerste berichtje van ons. De aanhef is wat gek maar hier in (Melbourne) is het nu 10 februari terwijl het bij jullie nog 9 februari is. Koos heeft net de kortste verjaardag van zijn leven gevierd en hij heeft me verteld dat zijn streven is om volgende jaar de langste verjaardag van zijn leven te willen vieren. Maar dat terzijde. We zijn nu zowat 25 uur onderweg geweest en we zitten nu dus in Melbourne, waar we moeten wachten op de laatste vlucht naar Auckland. Die vertrekt hier om 13.30 lokale tijd en dat is later dan verwacht want hij zou eerst rond 1230 vertrekken. We zijn helemaal door de war door het willen omrekenen van het tijdsverschil. Ook de praktijk helpt niet echt mee want we kregen tijdens de vlucht naar Singapore 's avonds het diner (toen we dus uit Londen vertrokken waren maar daar leven ze ook al een uur eerder) en zo'n drie uur voor het landen ontbijt. Maar we zijn geland rond 1800 uur (!huh, ontbijt??) zodat we weer meteen, toen het vliegtuig vertrok uit Singapore weer aan het diner konden. Ja, dan kweek je wel een jetlag.
Tijdens de vlucht van Londen naar Singapore zaten Koos en ik helaas niet naast elkaar. We weten niet waarom niet en het kon ook niet meer verholpen worden. Ik (Geert) zat als gevolg hiervan tussen 2 oudere Engelse echtparen bijna helemaal achteraan in de Boeing 747-400. Koos zat zo'n 30 rijen naar voren. En geloof me, het nodigt niet echt uit om even te gaan lopen.
Tussen Melbourne en Singapore hebben we wel naast elkaar gezeten en ook nog bij een nooduitgang zodat Koos zijn benen van 2.25 meter gemakkelijk kwijt kon.
Hoe het met de fietsen gaat hebben we geen idee van. We hebben ze in Amsterdam in het vliegtuig zien glijden wat best subtiel ging gelukkig.
Tot zover. Zo gauw we weer wat te melden hebben leest u van ons.
Koos en Geert

17 januari 2009

Vandaag de Nazca fietsdoos aangepast aan de voorgeschreven Qantas afmetingen en meteen maar geprobeerd om de Pioneer erin te krijgen. Dat is uiteindelijk gelukt maar er moet wel het een en ander gedemonteerd worden: achterspatbord, achterwiel, bagagedrager, zitting en neuspijp moeten eraf. Zelfs het fietscomputerbeugeltje aan de voorkant moet los omdat anders de fiets dan net wat te hoog is, zelfs met lege banden. Ook de schokbreker moet los om de achtervork naar onder te kunnen laten scharnieren, op die manier wordt de fiets korter. De stuurstang en het stuur moeten los en het stuur moet naar 1 kant verschoven en gedraaid. Al doende ben ik, al twijfelend, nog eens op de Qantas site gaan kijken of die afmetingen toch wel echt kloppen maar het staat er echt: 140 x 80 x 30 cm. See it to believe it:  Qantas fietsdoosafmetingen

Op de foto ligt/hangt alles nog los in de doos maar dat is uiteraard uiteindelijk niet de bedoeling.

10 januari 2009

het komt nu allemaal snel dichterbij! Razendsnel zelfs. Het is bijna niet voor te stellen dat we over 4 weken aan de andere kant van de wereld zitten. Ehhhh.... fietsen. De voorbereidingen verlopen gestaag en we werken toe naar de onvermijdelijke climax op 8 februari. Afgelopen week heb ik bij Nazca twee fietsdozen voor de Pioneers opgehaald die als kadoverpakking mogen gaan dienen. Toen we echter eens goed naar de voorschriften bij Qantas gingen kijken voor vervoer van Sporting Equipment, kwamen hier heeeeel andere maximale maten voor de fietsdoos naar voren t.o.v. maten die KLM hanteert en de maten die de reeds aangeschafte fietsdozen hebben. Het komt erop neer dat de fiets samengeperst moet worden totdat die in een doos van 140 x 80 x 30 cm past. Met een zaag en snijbrander geen enkel probleem maar omdat we daar op de fietsen willen gaan rijden en een lasapparaat meenemen geen optie is mogen we, a lá de cryptogrammen van Jan Meulendijks, heerlijk aan het puzzelen slaan. Heeft u zo'n cryptogram wel eens helemaal opgelost?
Ik wel :-))
Grappig is wel dat op de site van Qantas melding wordt gemaakt van fietsdozen die je aan kan schaffen maar na een telefoontje met de vraag waar ik die dan kan kopen verwezen werd naar een terminal ofwel in Australie ofwel op een van de Nieuw-Zeelandse vliegvelden. Yes, okay, thank you very much. "No problem, you're welcome". Vriendelijke mensen, die Kiwi's. Verder hebben we besloten om het een en ander gewoon daar te kopen om gewicht te besparen. Het gaat dan om kleine dingen, zoals ligfietsen, tenten en slaapzakken, een mok, een bord, bestek, credit-cards. Die nemen we wellicht wel mee terug zodat we meteen souveniers hebben.
En misschien komen de fietsen ook wel terug in fietsdozen van Qantas.

Wordt vervolgd....

by the way, we hebben het al zover geschopt dat we op de voorpagina van Nazca staan, waar je kunt zien dat we echt geen vuile was buiten hangen!

26 oktober 2008 

Dag lezers...

de tickets zijn binnen, het gaat echt door! Op zondag 8 februari 2009 stappen we om 1900 uur op het vliegtuig. We vliegen via Londen, Singapore, Melbourne naar Auckland, waar we 10 februari om 1800 uur moeten aankomen. Knap hoe ze zo'n reis op hele uren af kunnen ronden. Koos wil zijn verjaardag gewoon vieren en nodigt iedereen dan ook uit om te komen. Waarschijnlijk hangen we dan ergens tussen Singapore en Melbourne dus zo moeilijk is ie niet te vinden. Volg de witte condensstreep met de broodkruimeltjes en de tekst 'en we gaan nog niet naar huis'. We vliegen dan trouwens in een Boeing 747-400, dus dat zal me een polonaise worden.....

Waar we nog wel wat hoofdbrekens over hebben is de hoeveelheid bagage en dan met name het gewicht van de fietsen. Die vallen buiten de toegestane 20 kg. Informeren bij de maatschappij leverde op dat we moeten gaan bijbetalen en wel 48 Australische dollars per kilo (ongeveer 21 euro) voor een enkele reis. Kan een kostbare aangelegenheid worden dus we zijn dan ook aan het bedenken hoe we onze fietsen lichter kunnen maken. Dat zou kunnen door de hele fiets in carbon na te maken (hoe moeilijk kan dat zijn?) maar ook door andere slimme oplossingen, bijv.

Wie nog meer bruikbare suggesties heeft, we horen ze graag!

Geert